Kadra Interu: sezon 2009/2010

-

Urodził się w Zemunie pod Belgradem, a jego pierwszym klubem była Crvena Zvezda. Zadebiutował w tym klubie w wieku 16 lat i zdążył w nim zagrać 85 spotkań, strzelając 35 goli, zanim przeniósł się do Włoch.

W Serie A zedebiutował już w wieku 20 lat, w barwach Lazio Rzym i praktycznie z miejsca przekonał do swoich wysokich umiejętności. W pierwszym sezonie rozegrał 29 spotkań, pomimo niespotykanej rywalizacji o miejsce w składzie, żeby wymienić tylko nazwiska takie jak Boksić, Almeyda, Nedved, Salas, Sergio Conceicao, Sinisa Mihajlovic, Vieri, Nesta, czy, co ciekawe, Roberto Mancini, co dobitnie pokazuje, jak wysokie kwalifikacje posiadał bardzo młody wtedy Dejan. Jeśli dodamy, że Lazio zdobyło wtedy wicemistrzostwo Włoch i Puchar Zdobywców Pucharów, to mamy kompletne spojrzenie na umiejętności naszego zawodnika. W kolejnym sezonie było jeszcze lepiej, bo Lazio zdobyło Mistrzostwo Włoch. Klub popadł jednak w tarapaty finansowe i musiał sprzedać najlepszych zawodników, z Nedvedem, Nestą i Crespo na czele. Stankovic, pomimo wielu ofert, został jednak w Rzymie, za namową nikogo innego, jak Roberto Manciniego, który został trenerem ekipy z Wiecznego Miasta. Dejanowi wyszło to tylko na dobre, stał się w pełni dojrzałym i pewnym siebie zawodnikiem, liderem zespołu.

Sytuacja Lazio, tonącego w długach, była jednak coraz gorsza, więc Stankovic, znów za namową Manciniego, który dostał angaż w Interze Mediolan, jako pierwszy trener, przeniósł się wraz z nim do włoskiej stolicy mody. Na powitanie kibiców nerra-zurrich powiedział: „Zamierzam wygrac z Interem Mistrzostwo Włoch, które jest warte tyle, co pięć w innym klubie”, czym zaskarbił sobie na pewno sympatię wielu fanów. Pierwsze kroki w Interze nie były może tak obiecujące, Stankovic nie dostawał tylu szans na grę, ile oczekiwał, ponadto trapiły go kontuzje, ale od początku sezonu 2006/07 jest niezwykle ważną częścią zespołu.

Stankovic może grać zarówno jako defensywny, jak i ofensywny pomocnik. Jest zawodnikiem doskonale wyszkolonym technicznie, a przy tym nieustępliwym, prawdziwym wojownikiem. Jego znakiem firmowym są uderzenia z dystansu, które wykonuje z zegarmistrzowską precyzją i atomową siłą, co sprawia, że bramkarze stający naprzeciw niego, żyją w ciągłym stresie. Jego jedyną chyba wadą jest wybuchowy temperament, łatwo daje się sprowokować, przez co dostaje dużo kartek.

W grudniu 2006 roku Stankovic zadeklarował, że chciałby zakończyć karierę w Interze, co na pewno z wielkim zadowoleniem przyjęli wszyscy fani czarno-niebieskich, bo jest to naprawdę nietuzinkowy gracz.